نمایشنامه: منظومه مور بی ملکه

  منظومه‌ مورِ بی ملکه‌

 

 

 

 

ناصح کامگاری

 

 

 

هرگونه اجرا، اقتباس، برداشت یا انتشار منوط است به اجازه کتبی نویسنده به نشانی: nasehkamgari@gmail.com

  مگر دیوانه‌ خواهم‌ شد درین‌ سودا که‌ شب‌ تا روز سـخـن‌ با مـاه‌ میگویـم‌ پری در خـواب‌ مـیبینـم‌  (حافظ)     صحنه:        لنگه دری در وسط صحنه که ضخامت‌ آن‌ رو به تماشاگر قرار دارد. مرد و زنی دو سوی در ایستاده‌اند، زن‌ بند تنبوری و مرد خورجینی پُر از کتاب‌ بر‌ دوش‌ دارد‌. هر دو همزمان‌ دستگیره‌ها را می گیرند و با دیگر دست‌ سطح‌ در را با شوریدگی نوازش‌ می کنند. گویی هر یک انعکاس‌ آن دیگری است‌ در آینه‌. با ترنم‌ موسیقی رقص مینیاتوری تصویر و قرینه‌ آغاز می شود؛ حرکاتی حاکی از مهر و شفقت‌ که‌ هر یک‌ دیگری را می ستاید و به‌ تمنا می خواند. با آغاز گفتگو مرد فاصله‌ گرفته‌ و قرار قرینگی می شکند.   مرد    دریغ‌ از لحظه‌های به‌ یغما رفته‌! زن‌     (پس‌ از سکوتی) من‌ بی نهایت‌ تنهام‌. مرد   (پس‌ از سکوتی) سزای جفاپیشه همینه‌! زن‌     من‌ جفایی نکردم‌. (مرد آه‌ می کشد.) نکردم‌! (با فریاد) نکردم...‌! (از پا افتاده‌ پیشانی بر دستگیره‌ می ساید.) مرد   حیف‌. (دستگیره‌ مقابل‌ را نوازش‌ می کند.) حروم‌ شدی دختر. هدر، دربدر ... زن‌     (سر برمی دارد.) ببین‌، بیا یه‌ قراری بذاریم؛ توی پوز هم‌ نزنیم‌. مرد   می خوای گوشی رو بذاریم‌ اصلاً حرف‌ نزنیم‌. زن‌     نه‌، حرف‌ بزنیم‌! (زیرلب) سرکوفت‌ نزنیم‌. مرد   (خورجین‌ را به‌ میخی روی ضخامت‌ در می آویزد.) یاد ما کردی! زن‌     علیرغم‌ تمام‌ قوانین‌ دنیا ... دلم‌ برات‌ تنگ‌ شده‌ بود. مرد   دل‌ تو؟ با من‌!؟ زن‌     (پس‌ از سکوتی) منم‌ خوبم‌. مرد   ام‌م‌م‌م‌. زن‌     ممنون‌. (تنبور را به‌ همان‌ میخ‌ از سوی دیگر می آویزد.) مرد   همه‌ چیز مرتبه‌؟ زن‌     همه ‌چیز میزونه‌، اِلا لامسب‌ (اشاره‌ طپش‌ مشتی بر قلب‌) دل‌ِ اصل‌کاری. مرد   مراد دل‌ عشقه؛ با (اشاره‌ مالیدن‌ شست‌ و سبابه‌) حاصل‌ نمی شه‌، با ارز و دلار و زیرمیزی هم ویزای وادی عشق رو نمی شه خرید! زن‌     پول‌ و پَله‌ و نفوذ و رابطه‌ مطرح‌ نبود... ببین؛‌ خواهش‌ کردم‌.        (سکوت‌) زن‌     اون‌ جا الان‌ چه‌ وقت ‌ِروزه‌؟ مرد   تنگ‌ِ غروبه‌ ... اون‌ جا چی؟ تازه‌ از خواب‌ پاشده‌ی؟ زن‌     اَه ... یه‌ صبح‌ بارونی غمگین‌ و گند دیگه‌. مرد   پس‌ ابرهای بهشتت‌ هم‌ اشکبارند! درخت‌ها چی؟ جوانه‌ زده‌ن‌؟ زن‌     نع‌ بابا ... بهارشون‌ هم‌ مسخره‌س‌. تا آخر آپریل‌ هم‌ برگ‌ درخت‌ها درنمی آن‌. تهرون‌ پاییزش‌ چطوره‌ امسال‌؟ محشرِ برگریزون‌؟ مرد   (متبسم) امسال‌!؟ مگه‌ تو الان‌ در چه‌ سالی هستی؟ چند وقت‌ از ... از مهاجرت‌ اجباریت گذشته‌!؟(زیر لب با خود) اجباری!؟ جبارانه...؟ زن‌     آزارم‌ نده‌ بهداد. مرد   نه‌ جدی، الان‌ در چه‌ سال‌ و ماهی هستی؟ زن‌     اول‌ِ مَی ... فروردین‌ تموم‌ بشه‌ چهارده‌ ماهه‌ اومده‌م‌. مرد   پس‌ تازه‌ تُو سال‌ دوم‌ رفتنتی!؟ من‌ نه‌، الان‌ تُو چهارمین‌ خزان‌ جدایی از توام‌. زن‌     (با تعجبی شِکوه‌آلود) اووَه‌... حتی بعد از چهار سال‌!؟ باز هم‌ فراموش‌ نمی شه‌!؟ مرد   در مورد من‌، می بینی که‌! مثل‌ بهت‌ سال‌ اول‌، بغض‌ سال‌ دوم‌، بی کسی سال‌ سوم‌، هنوز به یادتم‌. زن‌     خدا به‌ داد برسه‌. یعنی تا دو سال‌ دیگه‌ هم‌ باس‌ تُو سرم‌ بزنم‌؟ مرد   چه‌ معلوم‌؟ دو سال‌ دیگه که تازه به‌ امروز من‌ می رسی شاید... خُب‌ من‌ ... قضیه‌ برای من‌ جنبه‌ وجدانی تری داشت‌. زن‌     قضیه‌ برای من‌ هم‌ ... (با فریاد اعتراض‌) بهداااد! (سکوت‌) درکت‌ می کنم‌. (مرد آرام ‌می خندد. زن‌ تصدقش‌ می رود.) جانم‌ ... مرد   ترکت‌ می کنم‌ بهداد. ضعیفم؛ خیلی خرکی دوستت‌ دارم‌، قوی بشم‌ ترکت‌ می کنم‌! زن‌     اِ ... ادام‌ رو در نیار. (می خندد.) صدای مرد (از بلندگو)      شهابی فریبا از آسمان‌ شبم‌ گذشت‌                                 اخگر نقره‌فام‌ فانی اش‌                                 در مردمک‌ مشتاقم                                 رصد می شود هنوز                                 چو رایحه‌ات‌                                 که در پیراهنم                                و شمد بالشم                                به مشام‌ می رسد هنوز. زن‌     مثل‌ دیوونه‌ها ... شیدا و مفتونت‌ بودم‌. مرد   (با رگه‌ رنجشی) واقعاً ... بودی مهرناز؟ زن‌    (مسخ‌ شده‌) نه‌! (درنگ) بودم‌! منتها شیفته‌ حال‌ و هوای خودم‌! مفتون‌ مهرنازی که‌ کنار تو بود. این‌ رو بعدها فهمیدم‌. حالا دوباره‌ یه‌ زن‌ خیلی خیلی معمولی ام‌. (درنگ) در ضمن‌، فکر نکن‌ اینجا بهشته‌. یل‌للی تل‌للی و فروتنی واحساسات‌ لطیف‌ شاعرانه‌ وله‌لش‌! اینجا تروفرز نباشی، دیدی عین زندگی کوپنی نفتی دست‌ به‌ دهن‌ مونده‌ی تُو کمپ‌ که کی چندرغاز جیره‌مواجب و پول ‌ِتُوجیبی‌ ات برسه‌.        (مرد نوار کاستی از خورجین‌ درآورده‌ و در دست‌ می گیرد. موسیقی ملایمی طنین‌ می افکند. زن‌ با تشخیص‌ موسیقی گوش‌های خود را می پوشاند.) زن     نه‌ ... خاموش‌ کن‌. خواهش‌ می کنم‌ خاموش‌ کن‌ بهداد! من‌ هنوز حالم‌ خوب‌ نشده‌. (با هق‌هق‌ در خود می چمد.) مرد  (نوار را در جیب‌ می نهد. موسیقی قطع‌ می شود.) تا کی حقیقت‌ رو پنهان‌ می کنی؟ هر رابطه ای که دروغ توش باشه پایدار نمی مونه. به‌ من ‌بگو مهرناز! چه‌ دروغی آخر قصه‌ ما رو تلخ‌ کرد؟ زن‌     من‌ هنوز تحمل‌ اون‌ موسیقی رو ندارم‌ بهداد. واسه‌ ادامه‌ زندگی ناچارم‌ بعضی خاطره ها رو این‌ تُو ... (اشاره‌ دستی بر قلب) مدفون‌ کنم‌.       (زیر شهاب‌ نوری جایشان‌ را دو سوی در تعویض‌ می کنند. در حین‌ حرکت‌ مرد تنبور را برداشته‌ و زن‌ خورجین‌ را. مرد همان نغمه موسیقی را می نوازد.) مرد   (در نقش‌ زن) جناب‌ِ استاد این‌ چشم‌ بستن‌تون‌ موقع‌ شعرخوندن‌؟ خیییلی تماشاییه‌. (با ریزخندی خجولانه‌) پُز شاعریه‌؟ زن‌     (در نقش‌ مرد) پُز شاعری نیست‌ خانم‌ تنبورنواز...(متفکردست‌ به سبیل می کشد) لم‌ِبندبازی تُو ارتفاعه‌. مرد   (پس‌ از خنده‌ای شرمناک‌ در نقش‌ زن) نگو تموشاتون‌ کنن‌ حواستون‌ پرت‌ میشه‌ حاجاقا؟ زن‌     (در نقش‌ مرد. ابرویی بالا می اندازد.) اومدیم‌ و حواس‌ آدم‌ پرت‌ شد، تو هواش‌ رو داری نخوره‌ زمین‌!؟ مرد   (در نقش‌ زن‌) خدا بده‌! هوای آدم‌ رو حّوای مربوطه‌ باید داشته‌ باشه‌! زن‌     (در نقش‌ مرد) تکلیف‌ِ آدمی که‌ حواش‌ آفریده‌ نشده‌ ...؟ مرد   (در نقش‌ زن‌) طفلییی ... عوضش‌ یه‌ هوادار که‌ براش‌ ردیف‌ شده‌! زن‌     (چرخشی می کند. در نقش‌ مرد) آتیشپاره‌ حاضرجواب‌، مثلاً هوام‌ رو داشتی؟ من‌ که‌ تُو زمینت‌ خوردم‌ زمین‌ قافیه‌ رو باختم‌. مرد   (چرخشی می کند. در نقش‌ زن) تو طوریت‌ نمیشه‌ قربون‌ شکل‌ و قافیه‌ ماهت‌، تو غولی، بی احساسی، بکشنت‌ مهربون‌ نمی شی. زن‌     (چرخشی دیگر و به‌ زانو درمی آید. در نقش‌ مرد، بغض‌آلود) نرو مهرناز! دلت‌ می آد با من‌ اینطور تا کنی؟ مرد   (تنبور را می آویزد.) به‌ سلامت‌ مهرنازم‌، سرآخر قوی شدی، مرحبا، برو! سعادت‌ تونهایت‌ِ خواست‌ منه‌. زن‌     ( همچنان‌ در نقش‌ مرد)          از هجر و ترک‌ مهر و جدایی مگو مگو          مفکن‌ شرر به‌ خرمن‌ و خاکسترم‌ مجو          من‌ سهره‌ سرودخوان‌ بهارم‌ درین‌ خزان‌          دلبرا بمان‌ تویی می شعر مرا سبو مرد   (با لبخند) نه‌ نه‌، این‌ شعر رو قبل‌ترها گفته‌ بودم‌ خانوم‌ خانوما، ربطی به‌ روزهای آخر نداشت‌.        (زن‌ با عزم‌ جزم‌ برخاسته‌، از خورجین‌ پاکتی زرشکی رنگ‌ برمی دارد. خورجین‌ را آویخته‌ و ساز را برمی گیرد. زخمه ای می زند، در را گشوده‌ از آن‌ می گذرد. همزمان ‌مرد در را دور می زند. زن‌ در را می بندد. مکث‌. دست‌ راست‌ به‌ سوی فضای مقابل‌ پیش‌ می آورد. مرد نیز دست‌ پیش‌ می آورد. هر دو هماهنگ‌ دست‌ تکان‌ می دهند.) مرد   همه‌ رویاها، آرزوها و شعرهای نسروده‌م‌ نثار آینده‌ تو! زن‌     (دست‌ پس‌ می کشد. با فریاد) از این‌ لفظ‌ ایثار بیزارَررم‌، از هر چی فداکاریه‌ متنفرم‌، منزجرم‌. (درنگ) منو ببخش‌ (آرام پشت‌ در آمده‌ و گونه‌ خود را به‌ سطح‌ آن‌ می چسباند.) سعی کن‌ بفهمی. مرد   هرگز، هرگز، هرزگی هرگز ... (تلنگری از آن‌ سو به‌ در می زند.) زن‌     (سیلی خورده‌ دست‌ به‌ گونه‌ می برد.) سنگدل‌. (دستی به‌ وداع‌ تکان‌ می دهد. دور شده‌ و نور روی او تاریک‌ می شود.) مرد   (دستی بر در می ساید.) در واپسین‌ وعده‌گاه‌                                     دالان‌ ترانزیت‌ منتهی به‌ پله‌ها                                     نگاه‌ من‌                                    آخرین‌ درنگ‌ تو را                                    بر آخرین‌ پله‌                                    در آخرین‌ وداع‌ می بوسد                                    و می روی ... (با حرکتی کند دهان‌ به‌ فریادی بی صدا گشوده‌ و از پا می افتد. تصویری که‌ دیگر قرینه‌ ندارد.) صدای مرد (همزمان‌ از بلندگو اوج‌ می گیرد.)                                      ... و می روی                                      با همایی که‌ آبی آسمان‌ را دو نیم‌ می کند                                     و دنباله‌ ابریشمینش‌ رشته‌ای می شود                                     از عناد تو                                      تا تمنای من‌                                      پوده‌ بازی باد ...                                      گفتی: مهراس‌! در فراق‌ محبوبه‌ها                                      شکوفه‌های شعر                                     ساقه‌های بی تنپوش‌ را جوانه‌ می زنند.                                      گفتم‌: دقیقه‌ها                                     عمر این‌ سالخورده‌ترین‌ شعر را شماره‌ می کنند.        (در سمت‌ دیگر نور می آید. زن‌ پاکتی از زیر در به‌ آن‌ سو می سُراند. مرد نامه‌ را برداشته‌ و می بوید.) زن‌     سعی کن‌ خوب‌ باشی، شاد باشی. (مرد لبخند غلوآمیزی می زند.) می تونم‌ بگم‌؟ (سکوت) هنوز هم‌... (بر نرمه‌ انگشتان‌ بوسه‌ زده؛ مرد پوزخند می زند.) به ‌خودم‌ مربوطه‌! (سکوت‌) حال و هوا چطوره‌؟ مرد   (پاکت‌ را از زیر در پس‌ می فرستد، زن‌ برداشته‌ و به‌ سینه‌ می فشرد.) حسودیت‌ نشه‌، امروز بارون‌ شاعرونه‌ای بارید. نم‌نمی نجیب‌ که‌ وعده‌ یه‌ تلاقی، یه‌ مواجهه‌ اتفاقی تُو یه‌ پیاده‌روی خیس‌ می داد. زن‌     تابستون‌ تهرون‌ و بارون‌!؟ تلویزیون‌ اینجا می گفت‌ سیل‌ و خرابی و ویرانی شده‌ اون‌جا بدجوری... مرد   اینجا که‌ یه‌ وجب‌ مُلک‌ شما نیست‌، درندشتیه‌ که‌ شمالش‌ ترنم‌ ملایم‌ بارونه‌، جنوبش‌ طوفان‌ و طغیان‌ رود و سیل‌ و ... زن‌     (با تغیر تنبور را به‌ میخ‌ می آویزد.) اینجا ملک‌ و مملکت من‌ نیست‌. (درنگ‌) من‌ برمی گردم ‌بهداد، یک‌ روز برمی گردم‌. مرد   (قاطع) دفترچه‌ اشعار من رو برگردون‌! همون‌ دفترچه زرشکی رنگ‌ آخری. زن‌     هنوز لاشم‌ باز نکرده‌م‌. مرد   قرار بود دُم‌ قورباغگی ت افتاد دفترچه رو باز کنی، منظومه‌ رو بخونی و بعد ... من ‌سپرده‌ بشم‌ به‌ بایگانی خاطره‌. زن‌     (به‌ سخره‌) بایگانی باطله‌! همین‌ که‌ دفترچه زرررشکی رو ... باز نکرده‌م‌!؟ (غش‌غش‌ می خندد.) معلوم‌ نیست‌ هنوز موندگار باشم‌ یا نه‌. مرد   دُم‌ قورباغگی اصطلاح‌ اقدس زن‌بابات‌ بود. یعنی هر وقت‌ ... (ادامه‌ نمی دهد.) زن‌     (قاطع‌) می فهمم‌.        (سکوت طولانی) مرد   ام‌م‌م‌م‌ ... (زمزمه‌ می کند.) چه‌ بی، اثر، میخندم‌. زن‌     نخون‌. (با فریاد) من‌ حالم‌ بد می شه‌. مرد   (می خواند.) چه‌ بی، ثمر، می گریم‌. زن‌     (تلافی جویانه‌ زمزمه‌ می کند.) با تو رفتم‌، بی تو باز آمدم‌ ... مرد   آخ‌خ‌ ... زن‌     از سر کوی تو دل‌ دیوانه‌ ... (سکوت‌) ها؟ خوبه‌ هی گذشته‌ رو زنده‌ کنیم‌؟ خوبه‌ هی خنجر بزنیم‌ به‌ جگر هم‌؟ من‌ قبول‌ دارم‌ جوونی کردم‌، عجله‌ کردم‌. (مرد سر تکان‌ می دهد.‌) شاید بگی‌ دنائت‌! ولی من‌ فقط‌ می گم‌ حماقت‌. (با فریاد) حالا هر چی! دنائت یا حماقت‌، هر چه‌ کردم‌ درحق‌ خودم‌ کردم‌. آدم‌ که‌ نکشته‌م‌؟ (مرد لبخند می زند، زن‌ می خروشد.) نکشته‌ـه‌ـه‌م‌. (سکوت‌) من‌ همه‌چی مو باختم‌ بهداد. خونواده‌م‌، دوستام‌، دانشکده‌م‌، شهرم‌، عشقم‌ ... هه‌، تو یکی باید از خداتم‌ باشه‌، آزادی بری سراغ‌ هرکی دلت‌ خواست‌.

/ 0 نظر / 15 بازدید