کنفرانس نمایشنامه نویس و امنیت

متن سخنان من در کنفرانس که در خانه هنرمندان توسط انجمن نمایشنامه نویسان خانه تئاتر به مناسبت هفته بزرگداشت تئاتر برگزار شد.

 سخنم کوتاه است و با پرسشی آغاز می کنم که چرا در این مقطع و برهه خاص این انجمن صنفی کنفرانسی تحت عنوان "نمایشنامه نویس و امنیت" پیشنهاد می دهد؟ چرا درامنویس که باید دغدغه داستان و روایت و شخصیت پردازی و ریتم کلام و غنای زبان و غیره داشته باشد بیمناک از ناامنی است!؟ پاسخ شاید ساده باشد: جایی که ارکان لازم برای مشارکت اجتماعی شهروندان در سرنوشت خویش کارکرد نارس و نامناسب دارند و نهادهای ضروری مدنیت مانند احزاب حضور رسمی و گسترده ندارند بار رسالت آنان به ناچار و گاه ناخواسته بر دوش دیگر اقشارفکری و نهادهای اجتماعی سنگینی می کند.

به همین دلیل تئاتر با نمایشنامه نویسش، که بنیان تفکر صحنه را پی ریزی میکند و هدفی جز جلای معنویت در عصر و زمانه خویش ندارد، گاه برخی دیدگاههای مخاطبین هنر یا شهروندان را نمایندگی می کند که در تعامل با دیدگاه های رسمی، در معرض سوتعبیر و تعارض قرار میگیرد و نمایشنامه نویس را در مناسبات تولید تئاتر دچار چالش و دردسر می کند که کمترین این دردسرها عدم امنیت اقتصادی است.

در واقع ما نمایشنامه نویسان در تمام این سالها هیچگاه از واژه امنیت مفهوم برخورداری از امنیت شغلی را مستفاد نکرده ایم، همیشه دست در گریبان، در بیم محاق و سانسور و خانه نشینی به سر برده ایم؛ اما ناامیدانه همچنان نوشته ایم و کنچ کشوی میزها در حسرت اجرا یا انتشار تلنبار کرده ایم.

طبیعی است، هر صنف و مسلکی در برابر ناملایمات روزگار تمایل به التجا به یار و همکار داشته باشد، ما نیز چاره ای جز اتکا به نیروی خردجمعی نمایشنامه نویسان صرفنظر از تفاوت در سلیقه و پسندهای فردی نداریم، زیرا که خواسته ای مشترک داریم که آن استمرار صلح و آسایش و آرامش در اجتماع است و توصیه می کنیم به چاره جویی تعارضات، البته نه با سختی سلاح و ستبری مشت، بلکه با گشودن صحنه ها برای مناظره رو در رو و برابر حقوق و بیان دیدگاهها با منطق گفتگو.

ناصح کامگاری

 13 اردیبهشت 89

/ 0 نظر / 20 بازدید