بیانیه هیئت داوران دومین جشنواره تئاتر دانشجویی سوره

 تئاتر دانشجویی به عنوان یکی از سه رکن اصلی تئاتر هر کشوری، از ویژگی  ذاتی و بارزی برخوردار است که آن را از تئاتر حرفه ای و آماتور متمایز می کند. این ویژگی؛ وجه جسارت و نوجویی در تئاتر دانشجویی است، جسارت در بیان مضامین اندیشمندانه و نوجویی در یافتن قالب های بدیع اجرایی برای عرضه همین مفاهیم تفکربرانگیز. اما آثار اجرایی دانشجویان رشته تئاتر نه تنها واجد چنین خصلتی است بلکه در عین حال، ملاکی خواهد بود برای سنجش میزان آموخته های دانشجو که بخشی از آن منوط است به تلاش و مطالعه و ممارست خود او و بخشی دیگر مربوط است به سطح علمی سیستم دانشگاهی تئاتر!

در نگاه اول به آثار راه یافته به جشنواره تئاتر دانشگاهی سوره، این واقعیت به روشنی رخ می نماید که نبود گرایش تخصصی بازیگری تا چه میزان به سطح کیفی آثار لطمه زده است. متاسفانه استعداد بیشتر دانشجویان در خصوص بازیگری در حد خلاقیت های شخصی باقی مانده و یا اگر پیش از ورود به دانشگاه، تجربه بازیگری آماتوری داشته اند از فرصت آموزش دانشگاهی در ارتقای این تجربه ها برخوردار نبوده واز کارگاههای پرورش عملی بیان، تسلط بر بدن، تربیت حس، تمرکز و ضرباهنگ و دیگر آموزش های لازم در این زمینه محروم مانده اند. هیئت داوران نه تنها تاکید دارد تجدیدنظری در انحلال گرایش بازیگری توسط مسئولین زیربط صورت گیرد بلکه تجهیز گروه آموزشی تئاتر به سخت افزارهای لازم در این حوزه را نیز خواستار است.

ضمن احترام به انتخاب آزادانه هنرمند که اصلی ضروری و بدیهی در بروز خلاقیت هنری است و با درنظر گرفتن سلیقه و ذوق دانشجویان شرکت کننده در جشنواره، که بخشی از آن برخاسته از ذائقه این قشر جوان است و بدون آن که بخواهیم تحمیل پسند و عقیده کنیم، بیان چند دیدگاه را در قوام آثار دانشجویی شایان توجه می دانیم:

یک_ در هنر بازیگری این روزها روشی مورد اقبال قرار گرفته که اتفاقا پرهیز از جلوه گر کردن بازی یا به اصطلاح به چشم نیامدن عنصر بازیگری است، این تکنیک خاص بازیگری، گاهی به غلط درک و عرضه می شود که حاصل آن حضور ولنگارانه و عاری از ظرایف زیبایی شناسانه حرکت و ایست در صحنه است. این برداشت غلط از "بازی عین زندگی" به آفتی نوظهور نه تنها در تئاتر مبدل شده، بلکه نمونه هایی در عرصه سینما و رسانه تلویزیون نیز یافته است.

دو - الگوبرداری از قواعد تئاتر حرفه ای در نحوه روایت داستان و تقطیع صحنه ها و رفت و آمد نور و چیدمان اشیا در صحنه و غیره امری اجتناب ناپذیر است، اما نباید فراموش کرد همان نمایش هایی که اکنون به حق اعتبار و شانی در تئاتر حرفه ای یافته اند، موفقیت را از خلال تشخیص کلیشه های رایج و شکستن آگاهانه قواعد تکراری در تئاتر مرسوم زمان خود به دست آورده اند نه با عدم شناخت و پیروی بی چون و چرا از آنها.

سه_ در اقتباس از آثار ادبی دو اصل باید مورد توجه قرار گیرد، یکی آن که اثر مزبور تا چه میزان قابلیت نمایشی و دراماتیزه شدن را داراست و دوم این که انتخاب آن برخاسته از کدام تطابق و قرابت فرهنگی با جامعه خودی است و تا چه میزان با مخاطبین تئاتر ما ارتباط برقرار می کند و به کدام دغدغه معنوی و نیاز روحی آنان اعم از سرگرمی سازی یا آگاهی بخشی پاسخ می دهد.

چهار_ در عرصه کارگردانی به همان میزان که انتخاب هر متن خاص متناسب با شرایط زمانی اجتماع و نوع مخاطب و مکان اجرایی و میزان امکانات موجود، حاکی از درایت کارگردان است، انتخاب درست بازیگران در تناسب با خصوصیات فیزیکی و سنی نقش نیز اهمیت بسزایی دارد و نشانه خلاقیت کارگردانی است. تازه پس از این مرحله است که تعامل کارگردان با بازیگر و هدایت و راهنمایی او معنی خواهد داشت که همین خود مهمترین ابزار بیان در هنر کارگردانی است.

پنج_ هر چه عوامل و افراد تشکیل دهنده گروه در حوزه تخصصی خود سررشته بیشتری داشته باشند عناصر تشکیل دهنده نمایش نیز از ترکیب قوام یافته تری برخوردار خواهد بود و پیکره نهایی نمایش شکیل تر می نماید. از این رو شایسته است تا حد امکان، در هر بخش از دانش آموختگان همان گرایش تخصصی استفاده شود و کارگردان بر مسند رهبری ارکستری از نوازندگان زبردست بایستد، نه آن که به حلقه دوستانی بسنده کند که در بهترین حالت فقط یاری دهندگانی دلسوزند و مهارتی تخصصی و قریحه ای ستودنی ندارند.

 در پایان، هیئت داوران با بیان دست مریزادی به همه نمایشگران و قدردانی از بینندگان جشنواره، تلاش و پیگیری مجدانه دبیرخانه و مسئولین برپایی را سپاس گفته و از مدیران موسسه سوره که پشتیبانان مادی و معنوی جشنواره بوده اند تشکر به عمل می آورد و استمرار جشنواره را در شرایط همیشگی تحقق تئاتر که همانا آرامش و پذیرش فرهنگ دیالوگ و گفتگوی برابر حقوق در هر اجتماع است را آرزو می نماید.

 اصغر همت / کورش نریمانی/ ناصح کامگاری  ششم خرداد ٨٩

/ 0 نظر / 26 بازدید