تئاتر دانشگاهی باید توسط هنرمندان خارج از حوزهی دانشگاه قضاوت شود
خبرگزاری دانشجویان ایران - تهران
سرویس: فرهنگ و هنر - تئاتر
به گزارش بخش تئاتر خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، این مدرس تئاتر در گفتوگویی مطرح کرد: در صورتی که قضاوت آثار دانشگاهی به اساتیدی خارج از این فضا سپرده شود، ملاک واقعبینانه برای سطح تئاتر دانشگاهی فراهم میآورد در ضمن باعث ایجاد ارتباط بین فضای تئاتر دانشگاهی و محیط حرفهای تئاتر میشود و هنرمندان حرفهای به شکل ملموس با تئاتر دانشجویی آشنا میشوند.
وی با تایید تفاوتهای تئاتر حرفهای و دانشگاهی افزود: بعضی از دوستان به عنوان استاد فقط در فضای دانشگاه فعالیت دارند و در خارج از آن محیط دیده نمیشوند. فضای آکادمیک با فضای تئاتر حرفهای و آنچه در تئاتر رسمی کشور در جریان است تفاوتهایی دارد. اگر کسانی که فعالیتهای آموزشی را بر عهده دارند و در عرصه تئاتر حرفهای فعالیتی نمیکنند، متولی انتخاب باشند در حقیقت خودشان را ارزیانی کردهاند و این معیار درستی برای انتخاب آثار نیست.
وی تئاتر دانشگاهی را مقطعی از پروسه آموزش و تحول هنرمند تئاتر از مرحله کسب دانش تئاتری تا مقطع حرفهای شدن عنوان کرد و گفت: اهمیت جشنواره دانشگاهی از دو سو قابل ارزیابی است. اول اینکه ببینیم آثاری که توسط دانشجویان به صحنه میرود به لحاظ مضمونی به چه زوایایی از تفکر و شناخت اجتماعی و محیط پیرامون توجه دارد و چقدر موضوعات معاصر را به بیان هنری عرضه میکند. دیگر اصل نوگرایی و جسارت و نواندیشی آن در قبال موضوعات مختلف است.
کامکاری تاکید کرد: تئاتر دانشگاهی عادت دارد که از کلیشههای رایج و تکرار مکررات احتراز کند و مضامین بارها گفته شده راکنار بگذارد. سراغ موضوعات بکرتر برود و لایه های زیرین یک پدیده را با بیان بدیعتر کشف کند.
وی کیفیت استفاده از تکنیکهای نمایشی و بکارگیری شیوههای دیگر را از جمله نکاتی معرفی کرد که نمود آن در تئاتر دانشگاهی آشکار میشود و ادامه داد: ما با دیدن این آثار میتوانیم ارزیابی کنیم که تئاتر دانشگاهی به در چه قالبهایی است. در عین حال فرصتی برای قضاوت کم و کیف سطح آموزش تئاتر در دانشگاهها بوجود میآورد.
وی با نگاه مثبت به بخش پژوهش و تالیف و ترجمه در این جشنواره افزایش بخشهای طراحی از ماسک و عروسک گرفته تا طراحی لباس را به دبیرخانه پیشنهاد داد.
انتهای پیام
لینک صفحه اصلی: http://isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1328492&Lang=P
------------------
مصاحبه ای به مناسبت روز جهانی تئاتر
تئاتر چگونه می تواند منتقل کننده پیام های عصر خود باشد؟
بشر در هر برهه تاریخی به سطح مشخصی از درک و شناخت رابطه خود با جهان پیرامون دست یافته. در عصر نوین که با رنسانس یا نوزایی اروپا آغاز شده این شناخت دچار جهش شده و بعد از انقلابات صنعتی رفته رفته به اوج فرهیختگی در تبیین فلسفی، علمی و هنری جهان رسیده. این رشد که مدیون خردورزی است انتهایی ندارد و هنوز در مسیر رسیدن به کمال است. تئاتر به عنوان یک هنر پرتعامل با مردم، متناسب با رشد و گسترش مدنیت و ارتقا سطح شعور و درک آدمی قوام فنی و پیچیدگی مفهومی روزافزون یافته، اما آنچه همیشه و در طول قرون و اعصار تئاتر را زنده و ضروری نگاه داشته ذات حقیقت جوی آن است که با انعکاس بی عدالتی ها، ندای حق طلبی و آزادیخواهی مردم عصر خود را فریاد زده است.
در جهانی که بی عدالتی به اوج جباریت خود رسیده و فاصله بین ممالک متنعم و مردمان مستمند شکافی شگفت یافته، تئاتر راهی جز امعان توجه و رجوع واقع بینانه به زندگی روزمره مردم و شناخت، تحلیل جامع و بیان تمثیلی و هنری از این مهمترین چالش معاصر که هنوز همان مفهوم عدالت طلبی و آزادیخواهی است ندارد.
تئاتر در عصر مدرنیته چگونه می تواند به بقای خود ادامه دهد و راز ماندگاری آن در چیست؟
کدام مدرنیته! اگر مدرنیته را مترادف بسط تکنولوژی بگیریم، من می گویم مدرنیته جهان را کوچک کرده است! مسافت ها را به حداقل رسانده، دسترسی را آسان کرده اما فاصله ها را نه تنها کم، بلکه افزوده. مدرنیته سفره و خوان پربرکتی به فراخور مردم همه جهان نگسترده، هنوز گرسنگی مردم می کشد. گرانقیمت ترین دستاوردهای تکنولوژیک در محفظه بمب ها بر سر مردم بخشی از کره خاک به ارمغان می ریزد! در این بخش از کره خاک اگر تئاتری باشد لاجرم ترجمان تظاهرات مردم تحت این ستم است. وقتی خود مردم درگیر جنگ بقا باشند، در گیر معیشت باشند، مهلتی برای خلق و مصرف هنر نمی ماند، هنر تفننی رونق می گیرد که اُپرایی متعلق به متمولین بی درد و دغدغه است. مردم محروم و تنگدست نیازمند تئاتر مردمی هستند. تئاتری که به آنها راه برون رفت از معضلات را بنمایاند، آینه و چراغ شان باشد. تنها این تئاتر مردمی است که "چراغ آینه" است! تئاتری که عاری از طرح معضلات مردم است و محدود و منحصر به جلوه گری های فرم و قالب می ماند آفت تئاتر است، حتی از این هم سر راست تر بگویم؛ تئاتری که تنها تسکین بدهد خیانت است. تئاتر مردمی راه درمان را هم می نمایاند. راز ماندگاری هر هنری و از جمله تئاتر در پیوند تنگاتنگ با دغدغه ها، آلام و شادی های مردم روزگار خود است.
جایگاه تماشاگر در تئاتر امروز کجاست؟
روی سکوها و صندلی ها، یا شاید هم ایستاده سراپا گوش و چشم! آنچه مهم است فراهم کردن زمینه خلجان و خنده تماشاگر در تئاتر است. اگر تماشاگر به برخی جلوه های مسخره زندگی شهرنشینی امروز نخندد، اگر از درد جهل و فقر و نابسامانی هایی که هنوز هست نگرید، در سالن تئاتر عواطفش تصعید نشده و پالایش نخواهد یافت و به طبع تاثیر اندیشه ورزانه تئاتر بر تماشاگرش کم خواهد بود. خطای برخی از آثاری که داعیه روشنفکری و تعمق هنری داشته اند این بوده که جدی بودن را با عبوس بودن اشتباه گرفته اند. گرچه گروهی هم از آن سوی بام افتاده و کمدی را منحصر به لودگی و هزل منحط می کنند. دل آزارترین عناصر زندگی را در تئاتر می توان نشان داد بی آن که تماشاگر را از تئاتر دلزده کرد. تئاتر رقبایی در قالب تلویزیون و سینما دارد و حال دیگر الزام و نیازی به پوشش دادن تماشاگر انبوه و عوام ندارد. تئاتر عصاره مفاهیم و ناب ترین و نوین ترین سرفصل های اندیشه و تفکر را عرضه می کند. این خوراک فرهنگی بعدها، توسط رسانه های رقیب وام گرفته شده و نسخه رقیق و تقلیل یافته آن مناسب هاضمه اذهان ساده اندیش تولید انبوه خواهد شد.
جایگاه تکنولوژی در تئاتر امروز کجاست؟
تئاتر برای حفظ ارتباط با تماشاگر روزگار خود نیازمند بیان مفاهیم در فرم و قالب های مبتکرانه است. بخشی از این نوآوری های هنری به مدد تکنولوژی های نوظهور امکان خلق می یابد و تئاتر ناچار است به فن آوری های شنیداری و دیداری جدید، ابزارها و ادوات صحنه ای و دکوری و غیره التجا کند. اما سویه خطا در این زمینه آن است که در غفلت از مفاهیم و مضامین بدیع، صرفا بخواهیم به ابزارها و وسایل و اشیا اتکا کنیم. تئاتر بی نشان دادن انسان زنده بر صحنه دیگر تئاتر نیست، حالا هر نامی می خواهد داشته باشد.
مشکل تئاتر ما در چیست؟
تئاتر ما بیمار است و روح و روان اهالی تئاتر را بسته به این که چقدر درگیر چم و خم های تولید تئاتر باشند کم و بیش آزرده می کند. جاه طلبی افراطی و فرصت طلبی، تظاهر کاذب و تملق، ذلت و جبن و محافظه کاری، تنگ چشمی و حسادت، ضعیف کُشی و ظلم، شایعه سازی و توهم از عوارض این بیماری خانوادگی است. اما مختصر بگویم؛ منشا مشکلات تئاتر ما در بسط نیافتن فرهنگ دموکراسی است. سعه صدر مسئولین، شکیبایی شنیدن آرای دیگران، اهمیت دادن به افکار عمومی جامعه تئاتری، بها دادن به پند هنرمندان پرپیشینه و خلاقیت جوانان مستعد و پرشور، دست گیری از تئاتری های در عزلت نشسته و مهجور، توجه به مقبولیت عمومی و تخصص و نخبه گرایی در انتصاب ها، متناسب کردن هزینه ها و منابع مالی با نیازهای روزافزون تئاتر، قانونمندی و پایبندی بر قول شفاهی و قرارداد مکتوب، همه و همه بخشی از خواسته هایی است که فقط با توسعه دموکراسی و مدنیت تحقق خواهد یافت. تا رسیدن به این کمال مطلوب ما چاره ای جز بیان خواست ها و اصرار بر موضع هنری و صنفی خویش نداریم.
------------------------------------
این نامه از سوی شخص ناشناسی به ایمیل من ارسال شده است:
با سلام و احترام
دومین مسابقه نمایشنامه نویسی کودک و نوجوان برگزیدگان خود را شناخت
> جایزه نفر سوم شامل تندیس مسابقه، دیپلم افتخار به همراه جایزه نقدی یک میلیون و پانصد هزار تومانی از طرف بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش های دفاع مقدس به نبی الله ابراهیمی برای نگارش نمایشنامه "دیدی گفتم شهدا زنده اند" اهدا شد.
نمایشنامه فوق که جایزه نقدی یک میلیون و پانصد هزار تومانی را ازآن خود کرده همان نمایشنامه مونولوگ " کارنامه " نوشته جناب آقای صادق فاضلی است که نویسنده جدید نام آن را از آخرین سطر نمایشنامه "یعنی "دیدی گفتم شهدا زندن" گرفته است . وی فقط جای کلمه پیرمرد را با بچه عوض کرده است و نمایشنامه را به نام خود زده است.
تعجب نکنید مطلب فوق باعث شد تا واقعیتی را برای شما بگویم : نویسنده فوق نمایشنامه ای از جناب عالی را نیزبه نام خود به زده است . و به یکی از مدارس شهرستان داده است تا جهت جشنواره دانش آموزی کار کنند .
> نام اصلی نمایشنامه : سی اسفند سال کبیسه
نام جعلی و جدید بر گرفته از یکی از دیالوگ های پیر مرد نمایشنامه :آدم رو با دستبند که نمیبرن بهشت
جالبتر است بدانید وی نمایشنامه ای از آقای بهرام صادقی مزیدی را بنام : دلو
عاقل آبادی را بنام خود چاپ کرده است نام جعلی وجدید آن : معلم آبادی است
ابدا قصد نداشتم ابروی کسی را ببرم . اما ظاهرا توی این مملکت اصلا به زحمت دیگران ارزش نمی دهند . اما ایشان شورش را در آورده . من داستان ونمایشنامه های دیگری را سراغ دارم که ایشان با نام خود ... ارائه کرده . مسئولین جشنواره ها و ... ظاهرا اهل مطالعه نیستند و به خاطر زحمات بعضی به اشخاص نا لایق که کارشان سرقت ادبی است جایزه میدهند و به این کار تشویق شان می کنند .
عذر خواهی می کنم و از خداوند طلب بخشش
(حق فرد برگزیده که ظاهرا نویسنده وبلاگ:http://ileya.blogsky.com/ نیز هست برای رد این مطلب و دفاع از خود محفوظ است ودر صورت ارسال ایمیل و پاسخگویی نامه وی را نیز در همین صفحه منتشر خواهم کرد. ) بهمن 87
این پاسخ نامه ناتمام در چهاردهم فروردین 88 در یادداشت- کامنت_ همین صفحه نوشته شده است:
به نام آنکه دانا و ستار است و رحیم
با سلام واحترام به سید بزرگوار(سید صادق فاضلی) نوشته شما ( نامه ای افشاگرانه از یک ناشناس ) وانتشار آن را در دنیای اینترنت مشاهده کردم . هرچند در پی آبروی از دست رفته نیستم که با این عمل آگاهانه شما و شایدم مقرضانه بعضی دیگر به این سادگی هم شاید ممکن نباشد ،اما از صمیم قلب آرزومندم که به آبروی جدتان و بانوبی زهرا(س) در دنیا وآخرت آبرومند باقی بمانید. من درپی پاسخگویی به ادعای های شما ویا رد یا صحت آنچه که مطرح کرده اید نمی باشم ، (جهت جلوگیری از اطاله کلام) . اما راجع به نمایشنامه «کارنامه» جناب عالی،حقیر نیز منکر اندیشه و تفکر شبانه شما نمی شوم واز اینکه نمایشنامه را برای مسابقه ارسال کرده و در شخصیت های آن تغییری ایجاد نمودم وپس ازبازنویسی هرچند بخاطر شرایط جشنواره واینکه ویژه کودک ونوجوان بوده اما این اشتباه را ( به گفته شما سرقت ودزدی!!! )که سهوامرتکب شده ام می پذیرم که ننوشتم براساس نمایشنامه کارنامه اثر سید صادق فاضلی . بهر صورت حقیردرمقابل شما استاد که قسمت این بود اینگونه بیشتربشناسمتون سر تعظیم فرود می آورم واز اینکه توانسته ام بعد از 10سال این اثر این اثر را زنده وبه این طریق باعث شهرت ومعرفی اثر ارزشمند شما گردم خرسند واین موفقیت را به جنابعالی و تفکرزیبایتان تقدیم می کنم. هرچند جایزه ای را که نام برده اید هنوز اصلا دریافت نکرده ونیت دریافت آنرا نداشته و ندارم و تمام حق وحقوق آن را برای شما محفوظ ودر صورت تمایل وهمکاری جناب عالی می توانم برای شخص شما در صورت امکان اقدام به دریافت آن وجه نماییم وهیچ نیازی به پیگیری موضوع و احقاق حقوق قانونی نمایشنامه اتان توسط مدیر ارشاد اسلامی ویا هرشخص ونهاد دیگری نخواهد بود چرا که به گفته جنابعالی توی این مملکت اصلا برای زحمت و حرف دیگران ارزشی قائل نیستند. در مورد دیگر نوشته ها وادعاهایتان باید بگویم هرچند تلفنی با آقای بهرام صادقی صحبت نموده ام جهت روشن شدن ذهن سید عرض می کنم که حدود 20سال پیش قصه شبی ازرادیو برای عموم مخاطبین پخش می شود و عزیزی از اواسط شروع به ضبط آن می نماید و چند سال بعد به دست حقیر می رسد که با گوش دادن به آن که اوایل آن موجود نیست و به همین خاطر نام قصه و نام نویسنده آن معلوم نمی باشد ، بنا به فراخوانی تلاش می کنم که این قصه رادیویی را به نمایشنامه صحنه ای آنهم ویژه دانش
نویسنده: حقیرناچیز
------------------------------------
دورانی که نام بردن از درختان جنایت است!
.یادداشت هفتگی در روزنامه فرهنگ آشتی
کرگدن بودن یا نبودن؟ مسئله این است!
و اشاره ای به نمایشنامه پاسگاه نوشته بهرام صادقی مزیدی
یادداشت هفتگی در روزنامه فرهنگ آشتی
و
کراوات کلمنتیس
میلان کوندرا نویسنده لهستانی تبار، که این روزها جشن هشتادمین سال تولدش را پشت سر گذاشت، در یکی از نخستین داستان هایش پند حکمت آمیزی از دوران حکام توتالیتر نقل می کند ... (یک یادداشت منتشر نشده)
و
مگر جعفرخان از فرنگ به وَرزیل برگشته؟
یادداشت هفتگی در روزنامه فرهنگ آشتی: پنج شنبه ١٢ دی ماه ٨٧
متن کامل این یادداشت ها در صفحه جداگانه: "یادداشت های مطبوعاتی" در ستون مقابل قابل دسترسی است:
http://iraniandrama.persianblog.ir/page/41
ناصح کامکاری معتقد است: قضاوت و ارزیابی آثار دانشگاهی باید توسط استادان و هنرمندانی خارج از فضای دانشگاهی انجام شود.
نمایشنامه خوانی "تانگوی تخم مرغ داغ" اثر اکبر رادی در خانه هنرمندان
به گزارش سایت ایران تئاتر، این نمایشنامهخوانی اثر زندهیاد اکبر رادی است که به کارگردانی ناصح کامکاری در خانه هنرمندان ایران روخوانی میشود.
در این نمایشنامهخوانی هوشنگ قوانلو، ناهید مسلمی، پریزاد فرزانه، محمد اشکان، فاطمه عسگری و نوید نوروزی نیز نقشخوانی خواهند کرد. اصغر وفایی نیز به عنوان آهنگساز این گروه را همراهی میکند.
به گزارش سایت ایران تئاتر، "تانگوی تخممرغ داغ" 25 و 26 آبان ماه ساعت 18 و به مدت 75 دقیقه در سالن انتظامی خانه هنرمندان ایران نمایشنامهخوانی میشود.
گفتنی است کامکاری نمایشنامهخوانی این اثر را نخستین بار در سال 81 در مجموعه تئاترشهر اجرا کرد و 25 مهرماه سال جاری نیز در سلسله برنامههای بنیاد رادی به بازخوانی این نمایشنامه پرداخت.
لینک صفحه اصلی:
http://www.theater.ir/news.show/+27443
---------------------------------------------------------
خلق آثار بومی از اولویتهای هنر تئاتر است
خبرگزاری جمهوری اسلامی ۱۷/۰۸/۸۸ http://www2.irna.ir/fa/news/view/menu-235/8808161860134024.htm
رشت - نمایش ، هنر زندگی آدمیان از آغاز تا به امروز است ، از این رو بررسی سیر تکاملی هنر نمایش در هر جامعهای بستگی کامل به کنکاش در تمدن و فرهنگ آدمیان آن منطقه از آغاز شکلگیری تا به حال دارد.
بررسی دقیق هنرهای نمایشی یک جامعه یا یک قوم به عنوان نماد فرهنگی با زیربنای اقتصادی ، برای شناخت تاریخ اجتماعی آن جامعه ، حایز اهمیت فراوان است.
بیست و دومین جشنواره ی تئاتر گیلان نیز برگزار شد و نظر بارز کارشناسان بر این بود که خلق آثار بومی درخشش کمتری یافته و تقلید از آثار خارجی افزایش یافته است.
آنان معتقدند : حضور پیشکسوتان هنر تئاتر بر صحنه تابش کمتری یافته و بیشتر به انجام کارهای حاشیه پرداخته اند.
ناصح کامگاری یک نمایشنامه نویس، کارگردان ، طراح و مدرس تئاتر کشور در حاشیه جشنواره یاد شده در گفت و گو با خبرنگار ایرنا افزود: توجه به آثار انتشار یافته خارجی یکی از راههای خلق آثار تئاتر است ، اما اولویت در خلق نمایشهای بومی است.
وی که بعنوان داور در جشنواره حضور یافته بود، افزود: نمایشنامههای بومی میتوانند بازنمونی از دغدغهها ،آلام ، و اندیشههای مردم روزگار خویش باشد.
وی اظهار کرد: بایستی برای هنر تئاتر چه در بخش کلان و چه منطقهای بعنوان عامل موثری در ارتقای سطح فرهنگی جوامع سیاستگذاریهای استراتژیک صورت گیرد.
کامگاری با اشاره به پیشینه ی تئاتر گیلان افزود: متاسفانه جشنواره ی برگزار شده نشانگر همه ظرفیت تئاتر استان نبود.
وی اضافه کرد: مسلما ذوق و خواست برای فعالیت تئاتر در استان وجود دارد ، اما این حضور کمرنگ دیده شد...
لینک متن کامل گزارش:
-----------------------------
نمایشنامه " تانگوی تخم مرغ داغ" نوشته زنده یاد اکبر رادی روز شنبه بیست و پنجم مهر ماه ساعت چهار و نیم بعد از ظهر در سالن مبارک فرهنگسرای بهمن نقش خوانی شد.
بازیگران: فرخ نعمتی، سهیلا رضوی، ناهید مسلمی، هوشنگ قوانلو، سعید داخ، محمد اشکان فر، پریزاد فرزانه، فاطمه عسگری و نوید نوروزی
آهنگساز : اصغر وفایی
کارگردان : ناصح کامگاری
----------------------------------------------------------------
خبرگزاری فارس: ناصح کامکاری در برنامه نمایشنامهخوانی آثار مرحوم «اکبر رادی» یکی از نمایشنامههای وی را با عنوان «تانگوی تخم مرغ داغ» بازخوانی خواهد کرد.
«ناصح کامکاری» نمایشنامهنویس و کارگردان تئاتر در گفتوگو با خبرنگار فارس با اعلام این خبر گفت: در مراسم بازخوانی آثار مرحوم اکبر رادی که در فرهنگسرای بهمن برگزار میشود، قرار است نمایشنامه «تانگوی تخممرغ داغ» را بازخوانی کنیم.
وی افزود: بازخوانی این نمایشنامه در شهریور و مهرماه سالجاری صورت میگیرد و در این مراسم قرار است 10 نمایشنامه از مرحوم اکبر رادی توسط 10 کارگردان تئاتر بازخوانی شود.
وی همچنین درباره فعالیتهای دیگر خود گفت: نمایشنامه «هیبت غوله و ماهی مغرور» که از نوشتههای خودم است را به مرکز تولیدات نمایش عروسکی هنرهای نمایشی ارائه دادم که در صورت پذیرش نمایشنامه آن را روی صحنه میبرم.
وی همچنین بیان داشت: من با نمایشنامههای «هاله مشتاقینیا» در جایزه ادبیات نمایشی آشنا شدم و تصمیم دارم تا متن «ناامنی» وی را به جشنواره بینالمللی تئاتر فجر امسال ارائه دهم که در صورت پذیرش آن را اجرا کنم.
وی تصریح کرد: متن درباره هنرمندان و تعامل آنها با دنیای اطرافشان است و به همین دلیل این نمایشنامه مورد توجه من قرار گرفت، هنرمندانی که شرایط کار برای آنها وجود ندارد چرا که یک هنرمند تئاتر یا موسیقی از فراهم آمدن شرایط میتواند به تعادل رسیده و کار کند.
کامکاری گفت: این نمایشنامه درباره دغدغه روز هنرمندان بوده و به تمام رشتههای هنری تعمیم دارد.
به گزارش خبرنگار فارس، کامکاری قصد دارد این نمایش را در بخش چشمانداز جشنواره امسال شرکت دهد و این متن جزء نمایشنامههای برگزیده چاپ شده در جشنواره سال گذشته بود. به گفته کامکاری نمایشنامه «ناامنی» در جشن ادبیات نمایشی نیز جزء آثار برگزیده شناخته شد.
انتهای پیام/ا
لینک صفحه اصلی مطلب:
http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8802231110
.jpg)
){kind=link}